New addiction!

...να ψαχουλεύω στο www.vimeo.com !
(κάτι σαν το youtube αλλά με σαφώς καλύτερα video clips!)

TAF and... death(?)

Είχα πάει μια Κυριακή σε ένα νέο μπάρ στην καρδιά του Μοναστηρακίου. Πραγματικά, αν δεν στο πεί κάποιος αποκλείεται να το δείς απο μόνος σου. Είναι ένα παλιό κτήριο μεταξύ Έρμού και Ηφαίστου (εκεί που είναι οι γνωστοί "κράχτες" των διαφόρων καταστημάτων, οι οποίοι σε πρίζουν να μπείς να ρίξεις μια ματιά ρε φιλαράκι) πραγματικά κρυμμένο, αφού η είσοδος του είναι μιά κοινή πόρτα, απ'αυτές τις παλιές, φθαρμένες, η δε πρόσοψη του κτηρίου μοιάζει μ'αυτή ενός εγκαταλελειμένου σπιτιού.
ΌΜΩΣ μόλις μπείς μέσα, ξεπεράσεις τις αμφιβολίες του τύπου αν τώρα μπήκες στο σωστό τόπο, αν θα σου επιτεθεί κανείς άστεγος ή ξαφνικά απο το πουθενά εμφανιστούν καμιά 10αρια άνθρωποι να σου ζητάνε, τσιγαριλίκι, κανα ευρώ κλπ, ο χώρος είναι απίστευτος! Μετά απο το σκοτεινό προχώλ, αμέσως μετά εμφανίζεται μπροστά σου μια μεγάλη εσωτερική αυλή, κλεισμένη απο πάνω. Εδώ βλέπεις το χώρο γεμάτο με τραπεζάκια, ένα μεγάλο bar κατα μήκος ενός τοίχου, μικρές αίθουσες όπου προς το παρόν φιλοξενούν μια έκθεση φωτογραφίας και την είσοδο προς μια αίθουσα ειδικά διαμορφωμένη για να παρουσιάζονται διάφορες performances.
Και αυτός ήταν και ο λόγος που βρήκα αυτό το barακι. Λόγω της performance. Μαύρη η ώρα...
Μου είχανε πεί γι'αυτήν την performance και έτσι αποφάσισα να παω να δω και γω περι τίνος επρόκειτο. Η performance αυτή είχε θέμα το θάνατο, τη μελαγχολία κλπ. Κείμενα του 19ου αιώνα (δλδ στην καθαρεύουσα, oh yes) όλα, σχεδόν, τραγουδώντας, βαμμένοι σε gothic type dead something... Για να μην τα πολυλογώ με κορόιδεψαν. Επίτηδες μου είπανε να πάω για να με εκδικηθούν! personal thing. Η όλη παράσταση ήταν αβάσταχτη. Ευτυχώς μπορούσες να πάρεις και το ποτό μαζί σου αλλα και πάλι αυτό με κράτησε μόνο για μισή ώρα. Μετά σηκώθηκα διακριτικά (προνόησα και έκατσα και πίσω πίσω) και έφυγα.
Παρόλα αυτά, αξίζει να πάει κανείς στο bar. Όμορφο, λιτό, με ωραίο κόσμο και συνιθησμένες τιμές!


www.theartfoundation.gr
(για περισσότερες πληροφορίες και για το bar και για την "παράσταση")

Όλο γκούχου και γκούχου...

Δεν ξέρω γιατί αλλά τελευταίως δεν αντέχω τους ανθρώπους που βήχουν συνεχώς. Με εκνευρίζουν. Ειδικά σε μικρούς και κλειστούς χώρους. Είναι λες και το κάνουν επίτηδες για να τους δώσουμε σημασία. Άσε που είναι και αντι-αισθητικό. Μικρόβια εκτοξεύονται, κακές μυρωδιές (;!). Όλο γκούχου και γκούχου. Θα πεθάνεις τώρα, εδώ; Τί σημαίνει δεν μπορείς να το ελέγξεις; Εγώ πώς μπορώ; Είναι θέμα αναπνοής. Google it!

Εννοείται πως δε μιλάω γι'αυτούς που έχουν αναπνευστικό πρόβλημα.

Και όχι, δεν είναι όλοι με αναπνευστικά προβλήματα!!!

Προσεχώς!

under thoroughly construction

ΤΟ ΝΗΣΙ

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;», «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα». Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου». «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση: «Γνώση, ποιος με βοήθησε»; «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;» Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε: «Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη». Μάνος Χατζιδάκις