Συνθήματα στους τοίχους!!!

Τα συνθήματα στους τοίχους των πόλεων πάντα ασκούν μια ιδιαίτερη γοητεία. Καθένα από αυτά αποτελεί μια ξεχωριστή κατηγορία τέχνης και την μοναδική έκφραση μιας φωνής που δεν έχει άλλο τρόπο να ακουστεί.

Επειδή, «αν ο Θεός ήθελε να μην γράφουμε στους τοίχους, θα έδινε τις 10 εντολές σε τετράδιο», παρακάτω ακολουθούν ορισμένα από τα ωραιότερα:

1. «Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.»
   (λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα)
2. «Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση.»
   (οδός Μπενάκη, Αθήνα)
3. «Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα?»
   (λόφος Στρέφη, Αθήνα)
4. «Δεν φοβάμαι τίποτα, Δεν ελπίζω τίποτα, Ι am a free man.»
   (πλατεία Αγ. Κήρυκου, Ικαρία)
5. «Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα.»
   (πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)
6. «Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους.»
   (Ψυρρής, Αθήνα)
7. «Το καλύτερο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται.»
   (4^ο Λύκειο, Καλαμάτα)
8. «Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν ?»
   (Ε.Μ.Π., Αθήνα)
9. «Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου.»
   (Decadence, Αθήνα)
10. «Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του.»
    (πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)
11. «Φονιάδες των Ψαριών, Πελεκάνοι.»
    (οδός Γερουλάνου, Αργυρούπολη)
12. «Η μαμά μου λέει ότι αν δεν έχω πέσω στο κρεβάτι μέχρι τις δέκα και μισή, θα πρέπει να γυρίσω σπίτι.»
    (Ποτοπωλείον, Αθήνα)
13. «Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά δεν έχουν χρόνο.»
    (Dark Sun, Αθήνα)
14. «Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές»
    (T.E.I ., Αθήνας)
15. «Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο.»
    (Γκάζι, Αθήνα)
16. «Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα.»
    (Μύλος, Θεσσαλονίκη)
17. «Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά.»
    (Μεταξουργείο, Αθήνα)
18. «Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία.»
    (Aν club, Αθήνα)
19. «Ζαλίζομαι. Σταματήστε τη Γη να κατέβω.»
    (Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη)
20. «Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν.»
    (οδός Σινώπης, Αθήνα)
21. «Μήπως ήρθε η ώρα να πεθάνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην χώρα που τους γέννησε ?»
    (οδός Σινώπης, Αθήνα)
22. «Τα γκαζάκια δεν είναι μόνο για καφέδες.»
    (οδός Παπαδιαμαντοπούλου, Αθήνα)
23. «Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή.»
    (οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
24. «Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας.»
    (Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
25. «Η Βία δεν είναι Λύση, η Λία όμως είναι Βίσση.»
    (Μύθος, Ρέθυμνο)

chalk drawings from Julian Beever

ΤΟ ΝΗΣΙ

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;», «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα». Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου». «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση: «Γνώση, ποιος με βοήθησε»; «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;» Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε: «Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη». Μάνος Χατζιδάκις